را عادت حيض خود قرار مىدهد ، بايد روزى را كه در هر ماه اوّل عادت او بوده ، اوّل حيض خود قرار دهد ، مثلًا زنى كه هر ماه در روز اوّل ماه خون مىديده ولى گاهى روز هفتم و گاهى روز هشتم پاك مىشده ، چنانچه يك ماه دوازده روز خون ببيند و عادت خويشان او هفت روز باشد ، بايد هفت روز اوّل ماه را حيض و باقى را استحاضه قرار دهد . « مسألهء 459 » زنى كه عادت عدديّه دارد ، اگر خونى ببيند كه نشانه‌هاى حيض را داشته باشد ، بايد عبادت را ترك كند و چنانچه بعد بفهمد حيض نبوده ، بايد عبادت‌هايى را كه بجا نياورده قضا نمايد و اگر نشانه‌هاى حيض را نداشته باشد ، بايد بين تروك حائض و اعمال مستحاضه جمع كند ، پس اگر خون به اندازهء عادت او استمرار بيابد و سپس قطع شود ، معلوم مىشود كه حيض بوده و اگر روزهايى كه در آنها خون مىبيند كمتر از شمارهء عادت او و يا بيشتر از آن شود ، معلوم مىشود كه استحاضه بوده است . « مسألهء 460 » اگر زنى كه عادت عدديه دارد كمتر از عادت خود خون ببيند و يا بيشتر از شمارهء عادت خود خون ببيند ولى از ده روز بيشتر نشود ، روزهايى را كه داراى صفات حيض بوده ، حيض و بقيه را استحاضه قرار مىدهد ، به شرط آن كه روزهايى كه خون داراى صفات حيض بوده كمتر از سه روز نباشد و گرنه تمام خون استحاضه است . « مسألهء 461 » اگر زنى كه عادت عدديّه دارد بيشتر از شمارهء عادت خود خون ببيند و از ده روز نيز بيشتر شود ، چنانچه همهء خونهايى كه ديده مثل هم باشند ، بايد براى تعيين روز شروع حيض ، به وقت شروع عادت خويشان خود مراجعه كند و از آن وقت به تعداد روزهاى عادت خود را حيض و بقيّه را استحاضه قرار دهد و اگر خويشاوندى نداشت و يا وقت شروع عادت آنان يكسان نبود ، بايد از هنگام ديدن خون ، به تعداد روزهاى عادت خود را حيض قرار دهد و اگر همهء خونهايى كه ديده يك جور نباشند بلكه چند روز از آن نشانه حيض و چند روز ديگر نشانه استحاضه را داشته باشد ، اگر روزهايى كه خون نشانه حيض را دارد با شمارهء روزهاى عادت او يك اندازه باشد ، بايد همان روزها را حيض و بقيه را استحاضه قرار دهد و اگر تعداد روزهايى كه خون نشانهء حيض را دارد از تعداد روزهاى عادت او بيشتر باشد ، فقط به اندازهء روزهاى عادت خود را حيض و